Reynslusögur og ráð

Ég er nemi í uppeldis- og menntunarfræði í háskólanum og var í vetur að læra ýmislegt um stjúpfjölskyldur og fjölskyldur almennt. Sjálf er ég eða hef verið stjúpbarn maka beggja foreldra minna á lífsleiðinni og því sperrti ég eyrun þegar kom að þessu umfjöllunarefni í tíma.

Að vera í stjúpfjölskyldu er oft rosalega ruglingslegt fyrir alla aðila, það er í raun enginn með hlutverk sitt á hreinu, félagslegt- eða lagalegt. Svo eru fjölskyldurnar misjafnar eins og þær eru margar þannig ekki er hægt að alhæfa um neitt milli fjölskyldna, það eru svo margir þættir sem skipta máli. Þó eru það nokkur atriði sem geta skipt máli:

Reynsla barna

Nokkrir nemendur sem sögðu frá reynslu sinni nefndu að aldur barns skipti miklu máli hvernig þeir tækju nýju stjúpforeldri og þar er ég sammála. Sjálf man ég ekki eftir því þegar pabbi kynntist kærustu sinni, þá var ég á leikskólaaldri, en ég man vel eftir öllu þegar mamma kynntist kærasta sínum, þá var ég í 7. bekk í grunnskóla. Það var erfitt.

Það skiptir líka máli að sýna barninu hlýju og stuðning. Það finnst mér vera rosalega mikilvægt. Börnin eru börn en fullorðnir eru fullorðnir og þar skilur í milli. Hlýja og stuðningur skiptir miklu til að barninu geti liðið sem best og verið afslappað þegar það er hjá báðum/öllum foreldrum.

Agi og uppeldi

Það verður samt að vera einhver agi og uppeldi í gangi hjá stjúpforeldrinu, það getur ekki bara setið hjá og flotið með straumnum. Mér finnst heldur ekki hægt að ætlast til þess. Ég veit að stjúpforeldrar mínir sættu sig ekki við það. Ég reyndi heldur aldrei að hlaupa á milli foreldra og stjúpforeldra, það voru reglur sem varð að virða og það var bara gott- eftirá séð;)

Það er mjög mikilvægt að stjúpforeldri styðji uppeldisaðferðir blóðforeldris. Þannig næst samstaða milli maka sem leynir sér ekki í augum barnsins. Til þess að barnið virði stjúpforeldri sitt og blóðforeldri sem par (og kannski sætti sig við ástandið) verða foreldrar að standa saman.

Stöðugleiki og rólegheit

Þetta eru bara nokkur ráð sem er hægt að túlka á marga vegu og útfæra á eigið líf. Ég veit bara eitt sem stjúpbarn sjálf, að þegar foreldrar manns fara í sundur þráir maður ekkert heitar en stöðugleika og rólegheit í kringum sig. Að samskipti séu á jákvæðum nótum, ekki rifist og að maður geti treyst því að fá stuðning og að hlustað sé á mann þegar ekki er allt í lagi.

Eftirleikurinn skiptir máli

Það er nefnilega ekki endilega það hræðilegasta að foreldrar skilji, heldur er það eftirleikurinn sem er erfiður. Fólk fer í sundur, sker á vandamálahnútinn, en hvað svo? Taka þarf áfram ákvarðanir um uppeldi og umsjá barnsins og allt hitt.... Ef börn eru í spilinu slitna tengsl milli foreldra ekki og vandamálin í hjónabandinu geta dregist inn í samskipti foreldra og við barnið.

Að endingu vil ég samt minna á það að ef allir vinna saman tekst stjúpfjölskyldum og meðlimum þeirra að lifa góðu lífi og þær geta átt mjög góða tíma saman. Börnin komast líka flest yfir áfallið, sem skilnaður foreldra er þeim á u.þ.b. 2 árum, sum mun fyrr. Þau börn sem eiga í vanda eftir þann tíma áttu kannski líka í vanda fyrir skilnaðinn. Með von um góða tíma og gleðilegt nýtt ár,

Uppeldisfræðineminn

_________________________________________________________________________

Heiti: Hvar á barnið að búa - ræður stjúpan eða foreldrarnir?

Sonur minn varð fyrir einelti í tvö ár þar sem við eigum heima og á miðju hausti stóð ég frammi fyrir þeirri erfiðu ákvörðun að senda barnið frá mér. Óskaði hann eftir því flytja til pabba síns og að eiga heima hjá honum, sækja sinn gamla skólann sinn og vera með gömlu bekkjarfélögunum.

Ákvörðunin var mjög erfið þar sem ég vissi að samband hans og stjúpmóður hans hafa ekki alltaf gengið áfallalaust fyrir sig og í raun ýmislegt gengið á. En niðurstaðan varð sú að barnið flutti til pabba síns í haust og það var ákveðið að láta á þetta reyna að minnsta kosti fram að áramótum. (mér fannst þetta svo langur tími). En sálfræðingur og skólastjórar voru að benda mér á að þetta væri svo stuttur tími að það væri nú eiginlega lágmark áð láta reyna á þetta út skólaárið.

En ég vildi þá bara ekki festa þetta nema fram að áramótum. Eftir að hann var fluttur, sá ég auðvitað fljótlega að þetta yrði ekki fullreynt fyrr en í vor. Allt hefur gengið mjög vel, og jákvæðu punktarnir eru mun fleiri en þeir neikvæðu. En því miður virðist sambúðin hans við stjúpmóður sína ekki ganga of vel.

Nú eru alveg að koma jól og barnið stendur frammi fyrir því að hann veit ekki hvort að hann fari aftur til pabba síns eftir jólin, eða ekki. Pabbi hans og ég erum alveg sammála um að best væri fyrir hann að fá að klára skólaárið hjá honum.

En þá er kominn upp ágreiningur á milli pabba hans og konunnar hans, þeim ber ekki saman um hvernig framhaldið verður. Mér finnst þetta mjög sárt að láta barnið endalaust vera í þessari óvissu, honum líður "vel" í skólanum og með félögum sínum heima hjá pabba sínum og getur ekki hugsað sér að fara í skólann hérna.

Ég hef reynt að benda á að við foreldrarnir þurfum fyrst og fremst að hugsa um hvað barninu sé fyrir bestu. Ég þurfti að gera það þegar ég stóð frammi fyrir þessari ákvörðun í haust og þá kemur auðvitað fram þessi óeigingjarna ást sem við berum til barnanna okkar.

Nú bið ég bara fyrir því að pabbi hans fái styrk til að taka þá ákvörðun og standa við hana, það sem hann telur vera barninu okkar fyrir bestu. Ég er mjög áhyggjufull yfir þessu og veit ekki hvað bíður mín í framhaldinu?? En ég vona að stjúpmóðir sonar míns sjái að sér og fáist a.m.k. til að koma með okkur öllum á fund á milli jóla og nýárs með sálfræðingnum sem við höfum verið að leita til varðandi þetta mál.

Samskipti okkar foreldranna hafa stórlagast, bróðir hans yngri blómstrar hérna heima (það fór áður svo mikið púður í rifrildi, slagsmál,og erfiðleika útaf eineltinu í skólanum og vanlíðan), samskipti mín við strákana hafa breyst og finnst mér þau vera innilegri og nánari en nokkru sinni áður. Ég er líka með tvö yngri börn sem taka frá manni mikinn tíma og orku, en núna hef ég einhvern vegin meiri tíma til að halda utan um alla. BETUR!!!!

Ég segi því til allra sem lesa þessa sögu,, ekki gefast upp, berjist þið fyrir börnunum ykkar ef þið þurfið þess. Ef þið elskið þau viljið þið þeim allt það besta, og aðeins það besta!!!!

________________________________________________________________________________

Einstæður og barnlaus stjúpfaðir - ósk um viðbrögð!

Ég er fyrrum stjúpfaðir tveggja ungra drengja. Þegar ég og móðir þeirra tókum saman lifði ég mig mjög fljótt inn í hlutverkið og áður en langt um leið fóru drengirnir að kalla mig pabba. Ég og konan reyndum hvað við gátum til þess að hafa allt okkar fjölskyldulíf eins og við töldum að það ætti að vera hjá "eðlilegum" fjölskyldum.

Blóðfaðir drengjanna hafði ekki mikinn áhuga á samskiptum við þá og þeir spurðu sjaldan um hann, þannig að oft á tíðum vorum við eins og hver önnur fjölskylda: mamman, pabbinn og drengirnir þeirra tveir.

Eftir tveggja ára samband liðaðist þó veröldin í sundur. Ég og konan skildum, í góðu, og nú held ég áfram út í lífið án litlu drengjanna sem ég elska svo mikið. Þetta var eitthvað sem ég óttaðist alltaf í sambandinu okkar, að ef við skildum myndi ég eiga lítið tilkall til frekari samskipta við drengina.

Ég veit að mamman mun ekki leggja stein í götu mína hvað varðar samskipti við þá, og strákarnir munu vilja eiga samskipti við mig enda þekkja þeir engan annan pabba. En ég er raunsær. Um leið og konan kynnist öðrum manni eða ég annarri konu verður nýji aðilinn í sambandinu líklega ekki æstur í að ég eigi í miklum samskiptum við drengina. Og það hryggir mig ákaflega mikið. Ég missti fjölskylduna mína á einu bretti... en hvað sem öllu líður er líf mitt ríkara fyrir vikið; fyrir að hafa fengið að þekkja þessa litlu sólargeisla í þennan tíma.

Það væri áhugavert að heyra frá öðrum sem hafa lent í svipaðari stöðu og hvernig þeir/þær unnu út úr henni.

Einstæður og barnlaus faðir

____________________________________________________________

Hún flutti bara með strákinn!

Ég ætla að byrja á því að þakka þér fyrir þessa frábæru síðu. Ég sá hana auglýsta þegar ég sá bækling frá Námsflokkum Hafnarfjarðar.

Ég er tuttugu og fjögurra ára og á kærasta sem á barn frá fyrra hjónabandi. Sjálf er ég barnlaus. Það eru fjórtán ár á milli okkar, en það hefur aldrei skipt máli hjá okkur. Við byrjuðum saman þegar sonur hans var 2 ára og það hefur gengið vel hjá okkur, eiginlega alltaf. Mér fannst það vera mér að kenna ef það var eitthvað en ég er mjög stjórnsöm og skipulögð og fannst ég gegna frekar veigalitlu hlutverki til að byrja með. Umgengnin var regluleg og bjó hann í sama bæjarfélagi og hans fyrrverandi.

Ég flutti ekki strax inn til hans svo strákurinn fengi nægan tíma til að kynnast mér. Þegar ég loksins flutti inn, eftir ár eða svo, var samband okkar kærastans sterkt og við ákváðum strax að allar ákvarðanir varðandi son hans yrðu teknar í sameiningu.

Ég var bara sátt að fá að vera með svo allir voru glaðir, okkar megin. Ég fann svo sem alveg að fyrrverandi konunni líkaði ekkert við mig en ég leiddi það bara hjá mér.

Nokkrum mánuðum síðar kemur sprengja frá fyrrverandi, hún flutti með strákinn í annað bæjarfélag. Við ræddumn við lögmann og spurðum hvort móðirin gæti gert þetta án hans samþykkis og sagði hann svo vera. Málið "endaði" þannig að við fengum úrskurð sýslumanns sem dæmdi okkur önnur hver jól og páska og öll sumur og önnur frí sem detta inn vegna skóla og annarra tilfallandi fría.

Reglur ruglast

Kærastinn minn sætti sig við ákvörðun sýslumanns vegna þess að hann getur ekki annað, en mér þykir þetta mjög erfitt. Ég tengist stráknum miklum tilfinningatengslum og þykir mjög erfitt að sjá á eftir honum í lok sumars.

Stundum er erfitt að viðhalda reglum þegar hann stoppar bara í tvo/þrjá daga hjá okkur. Kærastanum mínum þykir þá svo langt síðan hann hafi komið og að hann stoppi svo stutt að það taki því ekki að vera stífur á þeim reglum sem við höfðum. Mér finnst ekki sanngjarnt hans vegna, en við komumst oftast að samkomulagi með því að ræða hlutina.

Stjúpa eða mamma?

Hjá okkur leyfum við honum að ráða því sjálf hvort hann kalli mig mömmu eða bara nafninu mínu (hann á það til að nota hvort tveggja) og segjum honum að hann ráði því hvort hann kalli stjúppabba sinn á hinum staðnum pabba eða skírnarnafninu hans. Hann ræður því hvað hann kalli foreldra mína eða foreldra hans. Móðir hans segir honum að kalla mig mömmu og manninn hennar pabba og foreldra hans ömmu og afa, en hans hlýtur að ráða hvaða reglur hún viðhefur á sínu heimili þó þetta skapi oft rugling þegar hann kemur til okkar.

Fleiri börn?

Það sem ég hef verið að velta fyrir mér undanfarið er svona barnamál. Ég veit að kærastanum mínum langar í annað barn þó það sé kannski ekki planað á næstunni. Hann veit að mig langar að klára mitt nám og sjá svo til bara hvað gerist og hann er alveg sáttur við það. Það sem ég er hræddust við er að þegar strákurinn kemur til okkar í framtíðinni, að annað hvort hann eða nýja barnið gleymist. Auk þess er hann algerlega búin að venjast því að vera einkabarn hjá okkur og segir oft að hann vilji bara vera hjá okkur af því það er svo rólegt.

Ég er örugglega að mála skrattann á vegginn og ég geri mér alveg grein fyrir því að við getum rætt þetta við hann og unnið úr því þegar þar að kemur en samt hef ég smá ónotatilfinningu. Hann er yndislegur strákur og mér þykir rosalega vænt um hann og vil allt fyrir hann gera, ég er bara svo hrædd um að hann skúbbist til hliðar hjá mér ef mitt barn kæmi til sögunnar í framtíðinni.

Ein með "ó"þarfa áhyggjur

____________________________________________________________

Vil betri upplýsingar og ráðgjöf frá sýslumanni

Ég var að skoða síðuna þína í fyrsta sinn og var mjög ánægð að sjá þetta framtak hjá þér. Eins og fram kemur er fjöldi stjúpfjölskyldna orðinn töluverður og eykst í sífellu. Umræðan hefur hins vegar ekki aukist til samræmis sem er miður, því þörfin á henni er mjög mikil. Ég vona að þessi síða eigi eftir að "vaxa og dafna" með tímanum. Að mínu mati þarf þó að auglýsa hana meira.

Betri upplýsingar og ráðgjöf frá sýslumanni

Mig langar að taka undir, og gera meira úr, gagnrýni sem fram kom í einni greininni á síðunni þinni. Þessi gagnrýni beinist að skrifstofu sýslumanns. Þegar sambúðarslit verða hjá fólki sem á barn/börn saman þarf að staðfesta sambúðarslitin hjá sýslumanni á fyrirfram pöntuðum tíma. Þar þarf að staðfesta tilhögun forræðis, umgengni og meðlagsgreiðslna.

Gott og gilt, nema hvað að í mörgum tilfellum hefur fólk ekki hugmynd um að það sé að fara að gera neitt annað hjá sýslumanni en að skrifa undir staðfestingu á sambúðarslitum. Í miðjum skilnaði, þar sem deiluefnin eru öllu jafna þó nokkur, er þetta það síðasta sem fólk þarf á að halda; að þurfa að taka ákvarðanir um framtíð sína og barna sinna á staðnum og með manneskju sem því lyndir ekki sem best við.

Að mínu mati ætti sýslumaður að bjóða uppá ráðgjöf fyrir fólk sem stendur í þessum sporum áður en kemur að endanlegri ákvarðanatöku um þessi málefni. Það kostar eflaust eitthvað, en alveg örugglega minna en vandræðin sem skorturinn á þessari ráðgjöf skapar.

Ósátt við sameiginlega forsjá

Við þetta langar mig að bæta að hugtakið "sameiginlegt forræði", sem starfsmenn sýslumanns eru mjög svo hrifnir af, er bara hreinlega ekki eins gott að það hljómar að mínu mati. Ég veit hinsvegar að það eru skiptar skoðanir á því. Það kemur mér alltaf jafn mikið á óvart að í baráttu fráskilinna feðra skuli þessu hugtaki endalaust vera hampað. Sameiginlegt forræði er ávísun á vandræði að mínu mati. Eini kosturinn sem ég sé er að ef annað kynforeldið fellur frá þá heldur hitt kynforeldið forræði barnsins en ekki eftirlifandi stjúpforeldi/maki.

Að auki má skjóta ágreiningsmálum til sýslumanns ef foreldrar fara ekki saman með forsjá barns. Fráskildu fólki ferst yfirleitt ekkert sérstaklega vel að leysa ágreiningsmál sín í milli, annars væri það væntalega ekki fráskilið og þetta því nauðsynlegur kostur að mínu mati.

Þetta er e.t.v. ekki málaflokkur sem flokkast beint undir málefni síðunnar, en tengist þessu þó, því grunnurinn að góðum tengslum þar sem stjúpfjölskyldur eru annars vegar eru jú "fjölskyldubrotin", ef svo má að orði komast, úr splundruðu fjölskyldunum.

Allt sem fram kemur á síðunni er mjög gott t.a. leggja grunn að góðum stjúp-fjölskyldutenglsum. En ég myndi gjarnan vilja sjá umræðu um útfærsluatriði. t.d. mikilvægi þess að hafa sér-herbergi á heimili þess foreldris sem barnið býr ekki hjá fyrir barnið, framkoma við eigið barn og stjúpbarn þegar ágreininsmál koma upp þeirra á milli o.s.frv.

Gangi þér vel með þessa síðu, ég hlakka t.a. fylgjast með henni. SV.

Innlegg frá ritstjóra: Vill hann benda lesendum á rannsókn Dr. Sigrúnar Júlíusdóttur og Nönnu K. Sigurðardóttur um sameignlega forsjá og velferð barna við skilnað foreldra sem ber heitið "Áfram foreldrar" og er gefin út af Háskólaútgáfunni árið 2000. Þar segir m.a. í lokaorðum að þegar góð foreldrasamvinna og fjölskyldustuðningur er fyrir hendi megi ætla að líkur aukist á því að velferð skilnaðarbarnsins sé betur tryggð.

___________________________________________________________________

Heiti: "Barnlausri stjúpmóður" haldið fyrir utan

Ég er barnlaus og stjúpmóðir. Ég og faðir barnsins byrjuðum saman þegar það var tæplega þriggja ára. Ég vildi gera allt sem ég gat til að vera gott stjúpforeldri, sýna skilning, umburðarlyndi, þolinmæði og allt sem þarf til að hlutirnir gangi vel fyrir barnið. Það erfiðasta var að foreldrum barnsins fannst að barnið væri þeirra mál og ég ætti ekki að koma nærri því. Þau myndu tala saman um yndislega barnið þeirra en ég átti ekki að taka þátt.

Oft fannst mér sem móðirin væri óánægð með að ég væri komin inn í líf barnsins. Ekki að hún vildi vera með föðurnum, heldur bara að hún vildi ekki hafa mig inni í lífi þess. Og allt sem mig langaði að gera fyrir barnið var að fá að taka þátt í lífi þess og gefa því bestu uppeldisskilyrði sem til eru. Það var ekki hægt. Ég ræddi þetta við föðurinn og honum fannst þetta vera einungis barn hans og móður þess. Ég ætti ekki að koma að ákvarðanatökum um t.d. afmæli eða þess háttar. Ég skildi mjög vel að þau tvö yrðu að ákveða hvernig allt yrði í kringum barnið en ég var samt sár að fá ekki að segja hvað mér fyndist.

Tíminn leið og eftir því sem faðir barnsins vandist því að ég væri í lífi þeirra beggja fékk ég að vita meira um ákvörðunartökur foreldranna. Sambandið milli foreldranna var aldrei mjög gott. Það einkenndist meira af því að faðirinn samþykkti það sem móðirin sagði, þrátt fyrir að vera ósáttur.

Drengurinn hélt áfram að vaxa og um 4 ára aldur talaði hann oft við pabba sinn og kom reglulega inn á heimili okkar. Svo fór hann að hringja í pabba sinn og segja að hann vildi ekki koma til hans af því að ég væri þar. Þetta var mér erfitt. Þegar við vorum saman þá bar alls ekki á því að hann vildi ekki vera hjá mér, þvert á móti sóttist hann oft eftir því að sitja hjá mér og leika við mig frekar en pabba sinn. Þetta var mér og föður hans því ráðgáta og oft erfitt að vita hvað ætti að gera.

Ég vann vaktavinnu og kom því oft fyrir að ég sæi barnið lítið um pabbahelgar. Samt sem áður bað móðirin um að þeir tveir væru sem mest einir saman. Það kom að því að ég sagði við föðurinn að ef barnið kæmi til ....... (Ritstj: vantar í söguna?)

Oft er þetta ótrúlega erfitt en ekki láta barnið finna það á neinn hátt að þú srt ósátt við það (eða réttara sagt vita um erfiðleikana sem koma þegar barn af fyrra sambandi er í umgengni).

Ein sem trúir á kærleikann

Heiti: Ákvörðunarréttur eftir hentugleika

Já. ég er mjög sammála því að það geri gæfumuninn að fá að taka þátt. Ég upplifi hins vegar í mínu sambandi að fá bara stundum að taka þátt og stundum ekki, - eftir því hvernig hentar. Ég henta einmitt mjög vel til að vera barnapía þar sem ég er heima með tvö lítil börn.

Mér finnst erfitt að fá ekki að taka meiri þátt í ákvörðunum um stjúpbarnið og um breytingar o.þ.h. varðandi umgengni. Mér er oft bara tilkynnt um hlutina og á að vera tilbúin að taka hverju sem að höndum ber. En ég vil ekki upplifa heimilið mitt sem hverja aðra umferðarmiðstöð.

Hér eru margir í heimili og því finnst mér gott að hafa skipulag á hlutunum og geta gengið að flestu vísu. Ég er t.d. með umgengnissamning við minn fyrrverandi maka en maðurinn minn ekki, þannig að fyrir öll jól, páska og aðrar stórhátíðir eru alltaf vandamál. Ég er orðin þreytt á þessu róti því að ég er skipulögð manneskja og vil hafa röð og reglu á hlutunum.

Hvað finnst ykkur hinum? Eru allir með umgengnissamninga þar sem sett er á blað í grófum dráttum öll umgengni t.d. um stórhátíðir? Eða er ég svona biluð eins og mér er alltaf sagt að ég sé??? Mér er sagt að þetta þurfi ekki að vera svona niðurnjörfað.

Að mínu mati er gott fyrir börnin að geta gengið að einhverju vísu. T.d. fyrir síðustu tvenn jól var stjúpdóttir mín farin að spyrja mig í október hvort hún yrði með okkur á jólunum - og ég gat engu svarað. Það fannst mér mjög óþægileg staða og vil helst ekki þurfa að lenda í því aftur.

Bestu kveðjur og gangi ykkur vel! Stjúpmamma

1. svar frá lesanda " Fyrirkomulag jóla og hátíða"

Spurt var hvernig jólum og hátíðisdögum er háttað hjá öðrum og langar mér að koma minni útgáfu á framfæri. Þannig er að ég á 7 ára stúlku af fyrra sambandi og maðurinn minn 8 ára stúlku af fyrra sambandi og svo eigum við son saman sem er 4 ára.

Við skiptumst á við foreldra þeirra þannig að önnur hver jól og áramót og páska eru þær hjá þeim en hin hjá okkur og þá saman. Þá hátíðisdaga sem þær eru ekki er ansi tómlegt í kofanum en við ákváðum í sameiningu að þetta yrði best fyrir þær til þess að þær nái að upplifa hefðir og gleði hjá báðum foreldrum. Okkur fannst skipta máli að föst regla sé á þessu þannig að þær viti að hverju þær ganga . Þetta hefur gengið mjög vel fyrir sig og vona ég að þetta gangi vel hjá ykkur líka.

Heiti: "Barnlausir" stjúpforeldrar - hvar eruð þið?

Sæl öll.

Mér sýnist flestir sem skrifa á þessa síðu vera stjúpforeldrar sem eiga líka sjálfir börn frá fyrri samböndum. Ég er hins vegar ein af þeim sem á ekkert barn sjálf en er í sambúð með manni sem á barn frá fyrra sambandi. Mér hefur fundist frekar erfitt að aðlagast breyttum lífsstíl. Við erum bæði um þrítugt, ég reyndar aðeins yngri, en mér finnst stundum eins og ég sé flutt aftur heim í foreldrahús :-).

Áður en við byrjuðum saman lifði ég mjög frjálslegu lífi, kvöldmatur stundum um miðnætti, partý og pöbbarölt þegar mér sýndist, vinnutarnir án samviskubits, alls konar spontant hugdettur framkvæmdar o.s.frv. Núna finnst mér stundum eins og ég sé aftur orðin unglingur með kvöldmat kl. 7 og fréttum og veðri á eftir :-). Ég fæ stundum skyndilega löngun til að stinga af í ferðalög þegar það eru pabbahelgar eða hitta vini mína á kaffihúsum. Ég á oft erfitt með að höndla alla þessa fjölskyldustemmningu. Ég læt samt barnið aldrei finna þetta hjá mér og í raun kemur okkur ótrúlega vel saman. Við rífumst aldrei og hlæjum mikið og kjöftum saman. Barnið hefur alltaf tekið mér vel sem er kannski m.a. vegna þess að það var mjög ungt þegar foreldrar þess skildu. Einmitt þess vegna er ég oft með samviskubit yfir þessari flóttatilfinningu minni. Þrátt fyrir allt er ég smátt og smátt að venjast þessu, og ég reyni líka að halda í gamla lífið mitt, þrátt fyrir að finnast stundum eins og ég lifi tvöföldu lífi.

Við eigum oft góðar stundir saman öll þrjú og ég vona að þetta venjist smám saman, þó að suma daga vildi ég óska þess að ég byggi ennþá sér svo ég gæti haft hlutina "my way" þegar það eru pabbahelgar.

Er ég ein um að finna fyrir þessu? Hvar eruð þið hinir barnlausu stjúpforeldrarnir með frelsisleysis-tilfinningu?

Frá e.k."Carrie úr Sex and the City" í uppalanda-hlutverki.

1. svar frá lesanda " Þekki tilfinninguna"

Mig langaði bara til að svara þér sem skrifaðir "Barnlausir" stjúpforeldrar. Ég er í sömu stöðu og þú og hef upplifað nákvæmlega sömu tilfinningu. Það er gott að vita til þess að öðrum líður eins.

Heiti: Að fá að taka þátt gerir gæfumuninn

Komiði sæl öll sömul..

Mig langar að segja ykkur frá minni reynslu í sambandi við stjúpbörnin mín 2. Ég og faðir þeirra tókum saman þegar börnin voru 3 og 4 ára gömul. Hlutirnir gerðust ákaflega hratt og við vorum ekki búin að vera saman lengi þegar ég var flutt inn til hans. Ég er töluvert yngri en maðurinn minn og vissi af því áður en við fórum að vera saman að hann ætti tvö börn af fyrra hjónabandi.

Ég settist því niður með sjálfri mér og skoðaði stöðuna. Eftir töluverða umhugsun komst ég að því að þetta væri vel þess virði að reyna og ég sé svo sannarlega ekki eftir því í dag. Núna erum ég og maðurinn minn búin að vera saman í nærri 5 ár og allt gengur þetta eins og í sögu.

Ég og barnsmóðirin erum mjög nánar, sem fólki þykir afskaplega undarlegt. Við tökum allar ákvarðanir í sameiningu, öll 3, og það þykir mér afskaplega gott. Að fá að taka þátt í þessu öllu gefur manni afskaplega mikið. Annars fær maður á tilfinninguna að maður sé bara barnapía jafnvel.

Börnin tvö eru yndislegustu mannverur í öllum heiminum. Mér þykir alveg afskaplega vænt um þau, jafnvel eins og þau væru af mínu holdi og blóði. Það að fá að taka þátt í ákvörðunum gerir það að verkum. Þau eru rosa góð við mig, börnin, og ég geri allt sem í mínu valdi stendur til að þeim líði vel. Foreldrarnir, maðurinn minn og fyrrverandi kona hans, eru líka hetjur. Sérstaklega móðirin. Það að móðir sé tilbúin að takast á við aðstæður eins og hún gerir er ómetanlegt. Kann ég þeim báðum bestu þakkir fyrir, sem ég er ekki spör á að segja þeim reglulega.

Mín reynsla er afar góð og hreinlega yndisleg. Ég hef fengið þær bestu gjafir sem hugsast getur í lífinu, að fá að kynnast og taka þátt í uppeldi tveggja yndislegra barna. Meira getur ekki nokkur beðið um.

Með þökk fyrir frábæra síðu,

Sigríður

Heiti: Gjafir eru vel þegnar

Gjafir geta vafist fyrir stjúpfjölskyldum, hver á að gefa hverjum hvað? Ég sjálf er uppkomið stjúpbarn og er í dag stjúpmamma tveggja stúlkna, 9 og 13 ára. Þegar ég kom inn í líf þeirra fyrir þremur árum var venjan sú að foreldra þeirra gáfu þeim saman jóla- og afmælisgjafir þótt þau hefðu verið skilin í tvö ár. Fyrstu jólin okkar hjóna kom upp vandamál sem engin virtist vera búinn undir. Frá hverjum átti jólagjöfin í ár að vera? Frá pabba og ... já hverjum, mömmu stúlknanna eða mér? Maðurinn minn vildi ekki gera lítið úr minni stöðu í hans lífi og lagði til að hann gæfi með mér jólagjöf ... og kannski aðra með mömmu þeirra? Hann vildi gera öllum til hæfis, þessi elska.

Mér þótti þetta hálfskrýtið og rifjaðist upp fyrir mér að fyrstu árin eftir skilnað foreldra minna gáfu þau mér saman jóla- og afmælisgjafir sem þau hættu svo, þegar þau fóru í sambúð á ný. Ég fór þá að fá gjafir frá pabba og stjúpu minni annars vegar og hins vegar frá mömmu og stjúpa mínum. Þegar ég var spurð hvað ég hafði fengið í jólagjö svaraði ég, frá pabba fékk ég ... og frá mömmu fékk ég ..... Ég nefndi stjúpforeldra mína aldrei í sömu andrá.

Ég held að mér hefði þótt vænna um að foreldrar mínir hefðu gefið mér áfram saman gjafir og svo hefðu stjúpforeldrar mínir getað gefið mér það sem þá langaði til. Ég hefði líklega munað betur það sem þau gerðu fyrir mig og gáfu mér og sennilega kunnað betur að meta það. Ég tók því af skarið þessi fyrstu jól mín sem stjúpa og hef haldið þeirri hefð síðan að gefa stjúpdætrum mínum það sem mig langar til í jóla- og afmælisgjafir. Foreldrarnir halda sínu striki. Ég fæ um leið tækifæri til að fara í búðarferðir og skapa stemmingu með eða án stelpnanna til að velja gjafir.

Heiti: Þegar allt gengur vel

Mig langar til að byrja á því að þakka fyrir þessa síðu sem á örugglega eftir að hjálpa mörgum sem eru í þessari stöðu. Sjálf er ég fráskilin með tvö börn, fyrrverandi maðurinn minn býr með konu sem á þrjú börn en ég er búin að vera með manni í tæpt ár sem á engin börn.

Satt að segja hefur þetta meira og minna gengið eins og í lygasögu. Börnin mín dýrka stjúpmóður sína og verðandi stjúpföður og eiga náin og góð samskipti við þau bæði. Mig langaði til að deila sögu minni með ykkur af því að hún er dæmi um að hlutirnir geta gengið upp.

Ég veit reyndar ekki alveg afhverju þetta gengur svona vel hjá okkur en velti upp nokkrum punktum sem mér finnst líklegir. Í fyrsta lagi eru börnin okkar ekki komin á táningsaldur en sagt hefur verið að yngri börn eigi auðveldara með að sætta sig við hlutina en þau sem eldri eru þótt það sé auðvitað ekki algilt.

Í öðru lagi berum við foreldrarnir þess bæði merki að okkur líður mun betur en áður, erum í betra jafnvægi og erum hamingjusöm.

Í þriðja lagi höfum við bæði gætt þess að tala vel um hitt foreldrið og stjúpforeldrið og rætt um það við þau að skilnaðurinn hafi á vissan hátt auðgað líf þeirra því hann færði þeim nýtt fólk til að þykja vænt um. Samskipti okkar allra eru afslöppuð og enginn þarf að óttast vandræðalegar þagnir eða slæmar uppákomur þegar við hittumst öll í einu.

Ég er sannfærð um að viðhorf okkar foreldranna hvors til annars og til stjúpforeldranna er lykilatriði. Börnin okkar vita að þeim er óhætt að tala vel um stjúpforeldrið í okkar eyru og þurfa ekki að fara í felur með tilfinningar sínar gagnvart þeim. Ábyrgð foreldra er mikil þegar til skilnaðar kemur og aldrei verður of oft hamrað á því að láta sína eigin gremju og vanlíðan ekki bitna á börnunum.

Með ósk um gott gengi til þeirra sem standa í þessum sporum.

___________________________________________________________________________

Heiti: Faðir í klemmu

Í tíu leiðbeiningum til stjúpforeldra er talað um mikilvægi þess að sýna sveigjanleika í umgengni. En hvað ef sveigjanleiki er ekki fyrir hendi hjá barninu og það sýnir bara mótþróa? Til hvaða ráða er hægt að grípa þá?

Sonur minn, sem er nýkominn á táningsaldur, kærir sig ekki um sambýliskonu mína. Hann viðurkennir að það sé ekkert persónulegt, honum finnist bara ferlegt að ég sé með annarri konu en mömmu hans. Þetta hefur orðið til þess að hann neitar að umgangast mig. Meira að segja móðir hans hefur reynt að tala um fyrir honum en það hefur ekkert að segja.

Ég reyndi að vera sveigjanlegur en þá voru stöðugt gerðar nýjar kröfur, sífellt sett ný skilyrði, ég varð að lofa að nýja konan yrði hvergi nærri þegar við hittumst. Loks var svo komið að ég hefði orðið að leigja mér sérstaka íbúð til að hafa strákinn hjá mér um pabbahelgarnar, þangað sem konan mín mætti alls ekki koma.

Einu "ráðin" sem ég hef fengið er að sýna skilning. Nú er staðan þannig að strákurinn hefur sína hentisemi. Honum er velkomið að vera með mér þegar hann vill, en ég get auðvitað ekki neytt hann til að vera hjá mér. Samningurinn við mömmu hans um umgengni aðra hverja helgi að minnsta kosti er bara bókstafir á blaði sem sonur okkar er ekki bundinn af.

Getur verið að ég sé eða hafi verið of sveigjanlegur? Hvernig hafið þið hin farið að?

_______________________________________________________________

1. svar 24. maí 2004 frá lesanda sem kallar sig: "Einn í svipuðum sporum"

Ég er eiginlega búinn að vera að bíða eftir að einhver svaraði þér, þar sem ég þekki vandamálið af eigin raun. Ég hef reynt að fara að hans óskum og haldið sambýliskonu minni fyrir utan umgengnina en þetta gengur auðvitað ekki til lengdar og er farið að valda deilum á milli okkar. Málið hefur því miður þróast þannig að við hittumst sjaldnar og sjaldnar.

Mig langar að taka undir spurninguna hér að ofan: "Hvernig hafið þið hin farið að?"

_______________________________________________________________

2. svar frá lesanda sem kallar sig "Skilnaðarbarn"

Þegar mamma mín og pabbi skildu fyrir 12 árum var ég 14 ára. Ég var ósátt og skammaðist mín. Ég var mikil pabbastelpa og hitti hann oft eftir skilnaðinn heima hjá afa og ömmu. Ég var alveg sannfærð í fyrstu að pabbi mundi koma heim um leið og hann væri búinn að átta sig á mistökum sínum. En þá dundu "ósköpin" yfir, pabbi var kominn með konu sem hét Elsa alveg eins og mamma!!

Ég hitti hann fyrst ekki eins oft og áður og heyrði að mamma var ósátt við pabba. Þetta var einhver gömul skólasystir hans. Mér varð illa við þessa konu, sem mér fannst vera búin að stela pabba. Hann vildi fljótlega kynna mig fyrir henni, en ég var ekki tilbúin og sagðist ekki hafa neinn áhuga. Í dag held ég að mér hafi fundist Elsa skemma möguleikana á því að pabbi kæmi aftur heim og hún væri ástæða þess að mamma væri reið út í pabba. Ég sagði pabba að ég vildi ekki hitta hana.

Pabbi lét það eftir mér í fyrstu að hitta mig án Elsu. Ég lifði enn í voninni um að hann kæmi heim. Smám saman fattaði ég að pabbi væri ekkert á leiðinni heim og hann sagði mér að þau Elsa væru að fara búa saman og þá vildi hann auðvitað að ég kæmi heim til þeirra.

Ég varð mjög reið og neitaði að hitta hann. Pabbi reyndi oft að fá mig til að koma til þeirra, en smám saman dró úr hringingunum. Ég eyddi unglingsárum mínum í að vera ýmist reið við hann eða sorgmædd. Mér fannst hann bæði hafa skilið við mig og mömmu.

Eftir að ég varð fullorðin og eignaðist mitt eigið barn þá finnst mér að pabbi hafi gert rangt með þvi að hætta að hringja. Líklega væri samband okkar meira í dag ef hann hefði leyft mér að taka út reiðina í stað þess að gefast upp á mér.

Því lengra sem leið á milli símtala okkar, því fúlari varð ég. Ég held að pabbi hafi haldið að ég vildi ekki tala við hann, en sannleikurinn var sá að ég þráði ekkert heitara en hann tæki utan um mig og segði að hann yrði alltaf til staðar fyrir mig, alvega sama hve margar konur hann myndi eignast á lífsleiðinni.

Kæru pabbar, ekki gefast upp á okkur, við erum bara að prófa hversu langt við komumst!

3. svar frá lesanda "Gefðu honum tíma!"

Kæri faðir í klemmu.

Ég vona að þér hafi tekist að losa ykkur son þinn úr klemmunni sem þú lýsir á þeim mánuðum sem eru liðnir síðan þú skrifaðir bréfið. Það er nokkuð langt síðan ég sá innleggið þitt og ég hef hálfpartinn verið að vonast eftir viðbrögðum ritstjórans, bæði við þínu bréfi og öðrum sem mér finnst vekja máls á áhugaverðum flötum eða vandamálum. Átti það ekki að vera hluti af tilgangi síðunnar að veita fagleg ráð við vandamálum sem koma upp í tengslum fólks við börn eftir skilnað og/eða í nýju sambandi? Vona að ég hafi ekki misskilið það og ritstjórinn fari að vera sýnilegri í umræðunni.

Það kemur ekki fram í bréfi þínu hvort þú ert búinn að vera lengi í sambandi við sambýliskonu þína en mér sýnist á því sem þú skrifar að sambandið sé ekki mjög gamalt. Ef sonur þinn vill ekki að nýja konan sé nærri þegar þið hittist má e.t .v. túlka það sem svo að hann langi til að vera með þér einum, sérstaklega ef samband ykkar var gott áður en nýja konan kom til.

Kannski þarf sonur þinn tíma til að venjast nýjum aðstæðum og kynnast konunni smám saman, og e.t.v. væri ekkert fráleitt að þú hittir hann á "hlutlausu svæði" meðan hann er að átta sig. Það gerir sambandi ykkar sonar þíns, og sambandi hans við konuna þína, a.m.k. ekkert gott að þvinga hann til einhvers sem er honum á móti skapi, líklegra að málin leysist í ró og næði ef þú gefur honum færi á að kynnast henni og umgangast án pressu.

Mér finnst tónninn í bréfi þínu ekki gefa ástæðu til að ætla að þú hafir verið OF sveigjanlegur, frekar eins og þú hafir gert ráð fyrir að allt gengi eins og smurt og ekki verið NÓGU sveigjanlegar þegar erfiðleikarnir byrjuðu. Ég hjó t.d. eftir því að þú setur gæsalappir utan um "ráð" þegar þú segir að þér hafi verið ráðlagt að sýna skilning. En er nokkuð mikið að búast við því að þú sem fullorðinn maður (ef sonur þinn er á táningsaldri má gera ráð fyrir að þú sért kominn um/yfir þrítugt) sýnir stráknum skilning og þolinmæði, og sért honum fyrirmynd á því sviði. Ef þú gerir það leysist þetta örugglega og vonandi eruð þið feðgar löngu búnir að leysa úr þessum samskiptavanda.

Með kveðju, Helga

Senda inn eigin reynslusögu eða ráð